Kirill Petrenko inaugura un tempo novo en Berlín

Kirill Petrenko (en el centro) junto a los integrantes de la Filarmónica de Berlín, ayer en la Philharmonie. Foto: Stephan Rabold

“Amigos, non eses sons!”. Poucas veces o verso inicial da famosa Oda á alegría, de Schiller, foi máis pertinente dentro da Novena sinfonía, de Beethoven. Onte, venres, o director ruso Kirill Petrenko ( Omsk, 47 anos) púxolle os seus propios. Unha versión personalísima e irresistible, pero tamén corrosiva e minuciosa, que pechou o seu concerto inaugural como novo director titular e artístico da Filarmónica de Berlín. Un evento similar aos protagonizados por Claudio Abbado, en 1989, e Simon Rattle, en 2002, no seu caso coa sinfonía Primeira e Quinta, de Mahler, respectivamente, como obra central do programa. Onte á noite en Berlín todo terminou entre salvas de aplausos e co público da Philharmonie posto en pé. Pero tamén co humilde e nervioso director ruso desbordado #ante as ovacións.

Petrenko segue sen asumir a súa nova situación. É, desde onte, o herdeiro de Furtwängler e Karajan á fronte da Filarmónica de Berlín. Algo parecido ao «Papa da música clásica», en palabras de Rattle. E non concede entrevistas á prensa. Nun interesante retrato, redactado polo seu estreito colaborador, o dramaturgo Malte Krasting, afirma que o seu nomeamento, en xuño de 2015, foi algo absolutamente impensable para el. “Ata o día de hoxe segue sen resultarme fácil facerme á idea. Pero agora asumo este reto con gran alegría”, engade. A orquestra berlinesa implicouse para contrarrestar a incapacidade mediática do seu novo titular. E, xunto ao seu retrato na web, acaba de publicar un breve documental e un interesante librito colectivo, subtitulado en alemán como Unha nova enerxía, onde se asume que Petrenko non só é ideal para a Filarmónica berlinesa, senón que parece predestinado para ela.

Petrenko creceu na cidade petroquímica siberiana de Omsk, dentro dunha familia profundamente musical, aínda que se formou en Viena. Obtivo o seu primeiro cargo importante como director musical no teatro de Meiningen e, máis adiante, á fronte da Ópera bávara en Múnic. Unha traxectoria que lembra a do mítico Hans von Büllow, un discípulo de Liszt e colaborador de Wagner, ata chegar ao podio berlinés. Pero tamén a de Karajan, que se curtió en teatros de provincias antes de establecerse na capital alemá. O director ruso recoñece que a súa admiración decántase cara a Furtwängler, a quen asigna o código xenético do conxunto. E espera poder profundar nas achegas de Abbado e Rattle á hora de ampliar o seu repertorio e desenvolver o seu son.

A traxectoria de Petrenko estivo, ata o de agora, estreitamente vinculada á ópera. Con todo, e segundo confesa no referido retrato de Krasting, o seu principal interese limitábase, nun principio, ao mundo sinfónico. Quizá por iso a primeira parte do seu concerto inaugural como titular en Berlín fose unha especie de transición dun a outro. As Pezas sinfónicas da ópera ‘ Lulú’, de Alban Berg, conforman unha sinfonía en cinco movementos para difundir os logros musicais da súa ópera máis ambiciosa que non viviu para concluír. Unha partitura onde a atonalidad e o dodecafonismo se alían con fins dramáticos e expresivos.

https://elpais.com/cultura/2019/08/24/actualidad/1566645368_676383.html

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.