6 DE FEBREIRO – SECCIÓN DE VIOLAS DA OSG

PRIMEIRA PARTE

A. CORELLI (1653-1713)
Concierto de Navidad

S. RACHMANINOV (1873-1943)
Vocalise

E. GRANADOS (1867-1916)
Tres danzas españolas

J. BRAHMS (1833-1897)
Cuatro danzas húngaras

SEGUNDA PARTE

G. ROSSINI (1792-1868)
Obertura de Guillermo Tell

L. VAN BEETHOVEN (1770-1827)
Allegreto de la sinfonía num. 7

W. A. MOZART (1756-1791)
Rondó alla turca

P. WARLOCK (1894-1930)
Suite “CAPRIOL”

 

ORIXINAL E SORPRENDENTE

Julio Andrade Malde

Teatro  Rosalía Castro, 6 de Febreiro de 2018. Sección de violas da  OSG:  Petrova,  Miguens,  Kevorkov, Johnson, Arteaga,  Dalglish,  Poghosyan,  Mazzucato,  Kramar,  Rosinskij,  Ionescu. Programa con obras de  Corelli,  Rachmaninov, Granadeiros, Brahms, Rossini, Beethoven e  Warlock. Concerto organizado pola Sociedade  Filarmonica.
———————–
Pode cualificarse de orixinal e sorprendente o concerto interpretado polos once profesores que integran a sección de violas da Sinfónica de Galicia. O público referendou con longas  ovacións o que cabe considerar un verdadeiro experimento xa que nunca antes fíxose un concerto  semellante. O resultado foi sobresaínte. É verdade que, ao non existir repertorio específico, tívose que recorrer a transcricións; e que, entre elas, hainas moi boas, boas e menos boas. Con todo, o éxito desta singular experiencia fai desexar a continuidade dun proxecto que carece de parangón no mundo. Unha das pezas que debe permanecer en repertorio é o Concerto  grosso  opus 6  núm. 8, de  Corelli, polo magnífico arranxo e pola versión tan perfecta que se nos ofreceu. Nun Teatro como o  Rosalìa cuxa acústica permite escoitar todas as liñas sonoras, poder gozar de todo o xogo  polifónico é un marabilloso pracer engadido. Outra excelente adaptación corresponde á Suite  Capriol, de  Warlock, preciosa obra de inspiración renacentista, que se beneficiou dunha espléndida lectura do conxunto de violas. Tamén resulta moi notable o  Adagietto da Sétima Sinfonía, de Beethoven. E ata, en moitas pasaxes –non en todos, hai algúns un pouco escasos de  sonoridade- a obertura de Guillermo  Tell, de Rossini. As catro danzas húngaras, de Brahms (3, 5, 11 e 13), moi belas; en especial, as dúas primeiras. Preciosa a soada transcrición de Oriental, segunda das Danzas españolas, de Granadeiros. O arranxo menos afortunado, o  Vocalise,  opus 34  nº 14, de  Rachmaninov, onde actuaron só catro violas en formación de cuarteto.

 

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.