19 XANEIRO – TRIO GRUMIAUX

TRIO GRUMIAUX


FERENC LISZT
TRISTIA DE “LA VALLÉE D’OBERMANN”

ANTONIN DVORÁK
TRÍO EN MI MENOR, OP. 90 “DUMKY”

BEDRICH SMETANA
TRÍO EN SOL MENOR, OP. 15

 

 Un valor seguro

Julián Carrillo. 31 de enero de 2016

Na música, como na bolsa, hai valores en alza, outros cuxa cotización está á baixa e outros que, sen sobresaltos, manteñen unha rendibilidade segura. Sen os grandes focos da novidade e o ruído no medios pero con esa rendibilidade -musical neste caso- que todos desexamos e que nunca falla no caso do Trío Grumiaux (Philippe Koch, violín, Luc Dewez, chelo, e Luc Devos, piano), protagonista deste concerto.

Asiduos visitantes da Coruña, cando tocan para a Filarmónica no Teatro Rosalía Castro acódese co oído e o ánimo relaxados; os seus compoñentes sempre deixan un grato sabor de boca ao auditorio. E este faillo saber sempre con ovacións cálidas e con esa expresión de gran satisfacción que se pode escoitar nas palabras e ler nas caras dos filarmónicos coruñeses nos descansos e á saída das súas concertos.

O programa do martes 19 de xaneiro era deses que a priori espertan grandes expectativas: na primeira parte, Tristia da vallée d’Obermann, de Ferenc Liszt, e el Trío en mi menor «Dumky«, de Antonin Dvorák. Na segunda, o Trío en sol menor do pai do nacionalismo musical checo, Bedrich Smetana. Esas expectativas víronse sobradamente satisfeitas pola calidade da música e pola espléndida interpretación que fixo dela o Trío Grumiaux.

Grumiaux ten todos os ingredientes da receita dun gran trío. Entre os puramente técnicos, a súa afinación é perfecta; o seu son está idóneamente empastado; a súa conxunción rítmica é total e mostran o seu entendemento, practicamente sen intercambiar miradas. É como unha dirección compartida na que cada un marca a entrada cando lle corresponde e os outros dous enténdeno, apenas cunha mirada de esguello, pero cunha enorme eficacia de precisión rítmica.

Se sumamos a todo isto a digitación de Koch e a versatilidade dos golpes de arco de Koch e Dewez, está claro que o Trío Grumiaux é capaz de afrontar e superar as esixencias técnicas e estilísticas de calquera repertorio. En canto a leste, as súas interpretacións son adecuadas a cada compositor e saben gardar ese xusto medio entre a fidelidade á partitura e a personalidade do trío. Que, cando se está a piques de cumprir vinte e cinco anos como tal, é moito máis que a suma da de cada un dos seus compoñentes.

Así é como a escuridade pianística inicial da súa Liszt únese á forza dramática dos seus unísonos de violín e violoncelo e a das imitacións e ecos da súa escritura para dar como resultado o espírito de poema sinfónico que, como un caudaloso río subterráneo, escóndese por baixo das notas desta partitura.

En Dvorák, o repetido contraste entre a placidez campesiña dos dumky e o ritmo cheo de síncopas e notas a contratempo dos seus máis que danzantes furiant trasladou ao auditorio aos terreos do mellor folclore centroeuropeo, que a inspiración do autor da Sinfonía do Novo Mundo elevou á categoría de gran música. O entusiasmo do público, crecente tras cada obra do programa, multiplicouse ao fin de leste e da peza coa que o trío belga correspondeu á calorosa ovación do Rosalía.

http://lineasadicionales.blogspot.com.es/2016/01/un-valor-seguro.html

Como na casa

Julio Andrade Malde 23.01.2016 | 01:10

O martes 19, o mesmo día do concerto, os compoñentes do Trío Grumiaux desprazáronse desde Bélxica ata a nosa cidade; o 20, retornaron ao seu país. Fixeron a viaxe exclusivamente para a súa actuación na Coruña porque aquí senten como na casa. De feito, concluído o acto musical, dirixíronse directamente a unha coñecida jamonería da rúa da Franxa para repoñer forzas tras un concerto esgotador. Como verdadeiros coñecedores. Para o público coruñés son xa como da casa porque viñeron varias veces e sempre recibidos con gran entusiasmo. O pasado martes non foi unha excepción. Realizaron un precioso e orixinal programa con dous tríos que se interpretan raramente -os de Smetana e Liszt (insólito, sobre todo este último)- e o marabilloso trío de Dvorak, que leva o sobrenome de Dumky. Koch, Dewez e Devos fundaron o Trío Grumiaux en 1992, de maneira que tocan xuntos desde hai 24 anos. Iso nótase na perfecta sincronización, a exactitude e o impecable balance sonoro. Os tres son extraordinarios como intérpretes individuais e integran un verdadeiro conxunto de cámara: equilibrado, preciso e de excepcional calidade tímbrica. O público aplaudiu con calor e ademais en progresión ascendente, como un longo regulador do volume que ponderase a intensidade dos aplausos e das exclamacións de aprobación. Tales manifestacións, que alcanzaron a súa máxima intensidade tras o Trío de Smetana, foron correspondidas cun bis marabilloso: o primeiro movemento do Trío con piano número 1 en Re menor, opus 49, de Mendelssohn, tocado cunha enorme intensidade de sentimento.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.