18 DE FEBREIRO. TRÍO SHAHAM, EREZ, WALLFISCH (violín, violonchelo y piano)

Hagai Shaham, violín                               Arnon Erez, piano                     Raphael Wallfisch, cello

 

PRIMEIRA PARTE

Ludwig v. Beethoven (1770 – 1827)
Piano trío nr. 4 en si bemol Mayor op. 11
Allegro con brío
Adagio
Tema con variaciones: allegretto

Ludwig v. Beethoven (1770 – 1827)
Piano trío op. 70/2 en Mi bemol Mayor
Poco sostenuto – Allegro ma non troppo
Allegretto
Allegretto ma non troppo
Finale. Allegro

 

SEGUNDA PARTE

Ludwig v. Beethoven (1770 – 1827)
Piano trío op.97 en Si bemol Mayor “Archiduque”
Allegro moderato
Scherzo. Allegro
Andante cantabile ma però con moto
Allegro moderato

 

A CORUÑA / Cuando tres son tres
Luis Suñén
20/02/2020

A Coruña. Teatro Rosalía de Castro. 18-II-2020. Trío Shaham-Erez-Wallfisch. Obras de Beethoven.

Do á espreita da Sociedade Filarmónica da Coruña deixa boa mostra este recital co que celebraba o 250 aniversario do nacemento de Beethoven. Ollo, e olfacto, manifestados pola elección dos mesmos intérpretes que, con semellante ocasión, están a ofrecer os tríos do compositor no Wigmore Hall de Londres e que forman un grupo de cámara de excelente calidade, que lembra a esas formacións de outrora que competían coas reunións máis ou menos habituais e máis ou menos circunstanciais de grandes nomes solistas. É verdade que cada compoñente do trío, sobre todo o violonchelista Raphael Wallfisch, ten a súa carreira individual pero é o conxunto o que soubo impoñerse. O trío formouse en 2009 aínda que desde 2003 o violinista Hagai Shaham e o pianista Arnon Erez tocan xuntos por mor de gañar o concurso ADR de Múnic.

Pedirlle cohesión a un trío —ou a un cuarteto— é como esixirlle valor a un soldado profesional, pois vai de seu. Por iso tal virtude ha de demostrarse a través da comuñón nun estilo, nun modo de facer, nunha forma de escoitar e no seguimento dunha pauta común que non anule a personalidade do conxunto. E aí está a suma das características de Shaham, Erez e Wallfisch. Pero, claro, para chegar a iso fai falta a excelente técnica que locen, o bo estilo expresivo que os caracteriza, o especial gusto para resolver os momentos máis líricos e un sentido moi natural nas dinámicas. Todo empezou a verse moi desde o principio, en, por exemplo, o Adagio do Trio op. 11 nº 4, seguiu nos dous Allegretti do Op. 70 nº 2 e confirmouse na segunda parte no monumental Archiduque, palabras maiores da literatura camerística de todos os tempos. Hai que saber cantar e explicar a enorme cantidade de beleza que atesoura e, en certa maneira, enfrontarse a esas versións canónicas que o afeccionado leva dentro. Os tres músicos fixérono magníficamente, apoiadas sempre a brillantez de Shaham e a elegancia de Wallfisch na capacidade rítmica do piano de Erez. Como encore, o pimpante Finale do Trío nº 27 de Haydn.

https://scherzo.es/la-coruna-cuando-tres-son-tres/

 

 

Joven agrupación de veteranos

julio andrade malde 19.02.2020 

O Trío Shaham- Erez- Wallfisch é unha agrupación nova (ten once anos de idade) aínda que se acha integrada por artistas veteranos. Para o pouco tempo que levan tocando xuntos, é asombrosa a compenetración existente entre eles e a perfección do balance sonoro. Sobre todo, @teniendo en cuenta o difícil equilibrio que é preciso conseguir entre as diferentes sonoridades dos arcos (cordas fregadas) e o piano (cordas golpeadas, instrumento de percusión). As súas versións teñen o selo da calidade e da sabedoría interpretativas. O discurso musical faise nítido, radiante mediante un sutil xogo dinámico nos ataques e finais de frase e os xogos combinados de legato e staccato, así como os sforzandi fanse presentes, pero sempre cunha impecable discreción, subliñando e enriquecendo a liña sonora sen distorsionarla nin violentala. As versións dos tres tríos de Beethoven que ofreceron no seu concerto coruñés foron memorables. Talvez de maneira especial esa xoia imperecedoira que é o trío denominado Archiduque. E, #ante a intensidade e reiteración dos aplausos do público, ofreceron un marabilloso bis: o presto, último tempo en forma de roldou, do Trío para violín, violoncelo e piano, en Do maior, Hob. XV: 27, de Joseph Haydn. Un prodixio de encanto, de lixeireza e bo humor, nada fácil de tocar debido á velocidade que esixe Haydn ao determinar o aire como presto e tamén ao carácter mesmo desta peza verdadeiramente maxistral.

https://www.laopinioncoruna.es/coruna/2020/02/20/joven-agrupacion-veteranos/1478956.html

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.