13 DE MARZO – CUARTETO ORNATI (en quinteto)

Segunda viola: Marta Pérez López

PRIMEIRA PARTE

JOSÉ PALOMINO (1755-1810)
Quinteto con dos violas nº1
Allegro
Minuetto (Allegro)
Largo
Rondó. (Allegro brillante)

SEGUNDA PARTE

JOHANNES BRAHMS (1833-1897)
Quinteto num. 2 en Sol Mayor Op.111
Allegro non troppo, ma con brio
Adagio
Un poco allegretto
Vivace ma non troppo presto

 

Valorar lo de casa

15.03.2018 | 01:04

Julio Andrade Malde

Si; sucede en todas as ordes da vida, pero na música aínda resulta máis notorio. Unha sorte de  papanatismo fai que moitos españois valoren o de fóra e  desvaloricen o de casa. É verdade que hai exemplos históricos noutras latitudes. Por exemplo, de Jesús dicían con menosprezo: “Seica non é este o fillo do carpinteiro?” E Mahoma queixouse con amargura: “Ninguén é profeta na súa terra”. Pero os españois somos especialmente dados a desdeñar o noso e a exaltar o alleo. Vén isto á mantenta do concerto que interpretou o Cuarteto  Ornati coa colaboración da  violista Marta Pérez. Na primeira parte puidemos escoitar un Quinteto con dous violas dun compositor español,  Palomino, coetáneo de Mozart e Haydn, e que, sen chegar ás  eminencias destes dous xenios, compuxo obras tan notables como este primeiro dos seis quintetos con dous violas que chegou -non sen certas dificultades- ata nós. Estruturas sólidas (forma sonata, movemento tripartito e roldou), inspiración  estimable, modulacións interesantes, xogos dinámicos? O público aplaudiu a obra e tamén a máis que aceptable versión. É posible que a substitución da segunda viola (estaba previsto o concurso de José  R. Alvarado) non favorecese o perfecto axuste dos cinco integrantes da agrupación. Iso fíxose especialmente sensible na obra de Brahms, cuxa evidente dificultade non permite nin o menor desequilibrio nin o máis mínimo erro. O público agradeceu con calor o esforzado traballo dos integrantes do quinteto, e foi obsequiado cun bis, que foi máis ben unha ampliación de programa, dada a envergadura da peza: unha transcrición da  Milonga do anxo, de  Astor  Piazzolla.

 

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.